De meesten onder ons hebben wel eens een moment gekend waarbij het leek dat de bodem uit je bestaan werd weggeslagen. Dat de dood ineens angstvallig dichterbij komt, zeg maar gerust, bijna tastbaar dichtbij. Emoties als angst en verdriet wisselen zich af met korte momenten van blijdschap door mooie herinneringen die naar boven komen. Maar vlak daarna verschijnt ook een schuldgevoel, want kun je lachen als een dierbare is verloren? Dat kan toch niet! Dat is vast onaangepast gedrag!

Wie kent het niet dat gevoel, die intense emotie wanneer je een dierbare verliest. De een wordt er voor het eerst op jonge leeftijd mee geconfronteerd de ander als hij al wat ouder is. Pijn om het gemis, verdriet om wat er niet meer is.

Zijn er gradaties in de beleving van afscheid? Uiteraard. Zo kan het verlies minder hard aankomen wanneer je de kans krijgt los te laten en afscheid te nemen tijdens een periode van ziekte, of wanneer het iemand betreft die verder van je af staat, maar het voelt ook anders wanneer het gaat om iemand die een mooi en rijk leven heeft gekend.
Deze omstandigheden kunnen de pijn verzachten maar kunnen nog steeds tranen doen vloeien. Het loslaten kan in deze omstandigheden wel makkelijker gaan, maar het verdriet is even zozeer voelbaar.

Nog niet zo lang geleden ving ik, bij de kapper, een gesprek op tussen twee dames waardoor mijn dagelijkse problemen als sneeuw voor de zon verdwenen. Normaal is het niet mijn gewoonte een gesprek af te luisteren maar iets in mij zette mij daar toch toe aan.

Een van de dames droeg een hoofddoek om haar kaalheid te verbergen. Een kaalheid dat veroorzaakt werd door chemotherapie. Zij vertelde over haar borstsparende operatie, gevolgd door een borstcorrectie. Een niet alledaags gesprek over een onderwerp dat vaak in de taboesfeer blijft.